
چون میدرخشد ماه هنوز
«چون میدرخشد ماه هنوز» تأملی است در همجواری بیماری و مرگ، و اندیشیدن به چیزهایی که شاید در زندگی عادی مجال ظهور نیابند. در این تأملات، بیمارستانها و خیابانها و بازگشتهای مکرر به زندگیِ روزمره تنها نقطهی آغازند: آنچه در ادامه شکل میگیرد، سیاحتی است در قلمرو فلسفه و اسطوره و حافظه. از همین رو، نویسنده به سنت دیرینهی جستارنویسی روی میآورد: نوشتن از خویشتن و تبدیل تجربه، خواه رنج باشد یا اندوه یا غربت، به تأمل و زبان. ا
در «چون میدرخشد ماه هنوز»، اسطورههای یونانی نه برای دورشدن از واقعیت، که برای از نو دیدنِ آن بهکار گرفته میشوند و ایزدان در کنار نویسنده گام برمیدارند تا پرسشهای کهن درباب مرگ و زندگی را به ساحتِ جهان معاصر بکشانند. سنت جستارنویسی، از مارکوس ائورلیوس گرفته تا مونتنی تا پاسکال و روسو، بر یک خواستِ مشترک استوار بوده است: تبدیل تجربه به اندیشه، و اندیشه به چیزی ماندنیتر از روان آدمی؛ سخن گفتن وقتی حضوری جز خویشتن حاضر نیست، و ساختن وقتی چیزی برای ساختن نمانده است.
از متن کتاب
«هستند روزهایی که زندگی را به دو نیم میکنند، اما آن لحظه که از درِ خانه بیرون میزنی هنوز بیخبری. آن موقع که مسواک میزنی، نیمنگاهی به ساعتت میاندازی، یا بند کفشت را میبندی، خیال میکنی صبحی است مثل باقی صبحها، با همان خستگی خفیف همشیگی، با همان درد مبهم، اما چیزی زیر پوستت بیصدا دگرگون شده. دنیای پیشین صحنه را بهآرامی ترک کرده و دنیایی نو، با نظمی نو، مهیای ورود به صحنه شده است.»